Armoede, uitsluiting en sociale ongelijkheid hebben de voorbije tien jaar geleid tot grote politieke instabiliteit. Ministers en regeringsambtenaren wisselen voortdurend. Verschillende regeringen zijn voor het einde van hun ambtstermijn omvergeworpen door politieke en sociale oproer. De inheemse boerenbeweging is de voorbije decennia gegroeid en versterkt. Intussen uit de middenklasse in de steden steeds sterker haar ongenoegen met het regeringsbeleid dat tot sociale uitsluiting leidt.
Met President Rafael Correa aan de macht lijkt het tij te keren. Ecuador gaat er zichtbaar op vooruit. Dat merk je enerzijds aan de opkomst en de macht van het maatschappelijk middenveld, als de algemene consensus die er bestaat over de toekomst van het land. Correa verwoorde het zelf als “Sudamérica no vive época de cambio sino cambio de época”. Zuid-Amerika beleeft geen tijdperk van verandering, wel een verandering van tijdperk.