Ook de regio waar men geboren wordt speelt een grote rol in het risico besmet te raken: iemand uit de West Kaapprovincie bijvoorbeeld loopt half zoveel kans besmet te raken in vergelijking met het gemiddelde van het land.
Op het platteland ligt dit gemiddelde om besmet te geraken eveneens een stuk lager dan in de rest van het land. Maar ook hier zijn vrouwen vaker het slachtoffer. Geweld tegen hen speelt hier ene belangrijke rol in. Haar positie wordt bovendien bepaald door het al dan niet hebben van een relatie met een mannelijke arbeider: Toegang voor landarbeiders tot huisvesting is historisch verbonden aan permanente arbeidscontracten op de boerderij, die eveneens historisch met mannelijke landarbeiders worden afgesloten.
In Zuidelijk Afrika is naar dokter gaan of medicijnen kopen, voor veel mensen geen evidentie. Hieronder vind je de voornaamste redenen:
Te duur
Ook al is gezondheidszorg ‘gratis’; toch is het voor vele mensen te duur. Doordat het systeem overbevraagd wordt, of te weinig uitgebouwd is, komen patiënten automatisch op lange wachtlijsten terecht. Het enige alternatief hiervoor is een beroep doen op de private gezondheidszorg, maar de meerderheid van de bevolking kan dit gewoon niet betalen. Slechts een kleine minderheid van rijke burgers kan op dit systeem een beroep doen doordat ze zich een ziekteverzekering kunnen veroorloven. Het overgrote arme deel van de bevolking kan de verplaatsing naar medische hulp niet betalen, evenmin als de medicijnen die ze in het privé-circuit moeten aankopen.
Te ver (afstand)
Zuid-Afrika kampt met een tekort aan medische posten en ziekenhuizen. Bovendien concentreren deze zich voornamelijk op het platteland, wat de mensen van het platteland in de kou laat staan. Daardoor moeten landarbeiders vaak grote afstanden afleggen om medische hulp te krijgen. Tot overmaat van ramp is ook het openbaar vervoer systeem slecht of helemaal niet uitgebouwd en de kostprijs van een taxi is te hoog voor deze arme boeren.
Personeelstekort:
Zuid-Afrika investeert onvoldoende in gezondheidszorgen. Daardoor is het hele systeem onderbemand en krijgen de weinige personeelsleden bovendien te weinig betaald. Geen wonder dat veel medische personeel naar andere landen uitwijkt waar ze meer betaald kunnen krijgen voor hetzelfde werk. Hierdoor wordt het probleem van personeelstekort nog groter, dat bovendien uitgedund wordt doordat de aids-epidemie ook slachtoffers onder medisch het personeel. En dit allemaal terwijl terwijl de ziekte ook juist zorgt voor een stijgend aantal patiënten….