Zuid-Afrika is onder de hardst getroffen landen door HIV / AIDS. Bijna één vijfde van de volwassen bevolking is besmet. De impact hiervan op de gezondheidssector, maar ook op de hele economie is enorm.
Er is een zware inhaalbeweging nodig om de letsels van de Apartheidspolitiek te helen bvb wat betreft toegang tot water, stroom en andere voorzieningen. Na tien jaar afschaffing van Apartheid blijft de landverdeling raciaal bepaald. Ondanks de landhervormingsprogramma’s veranderde sinds 1994 minder dan 2% van het land van eigenaar. Nochtans zouden de 19 miljoen arme en landloze boeren en 7 miljoen verpoverde stedelingen een stukje grond goed kunnen gebruiken.
Werkloze stedelingen zien zich genoodzaakt terug te keren naar het platteland op zoek naar grond om voedsel te kweken. De prijsstijgingen van het voedsel vergroten de druk op het land nog. Toegang tot land om zelf eten te kweken is een belangrijk mechanisme om honger te vermijden. Maar de regering heeft zich eerder laten leiden door neoliberale principes. Alleen wie een eigen kapitaal kan inbrengen kan aanspraak maken op land in de landhervorming.
In alle sectoren van de Zuid-Afrikaanse economie hebben beleidskeuzes die het kapitaal bevoordelen geleid tot een toenemende kloof tussen rijk en arm. Een kleine elite wordt alsmaar rijker, terwijl een groeiend aantal mensen verarmt en wordt uitgesloten. Mensen hebben geen geloof meer in een ‘tricle down’ economie.