Het systeem van akkoorden en overeenkomsten is één van de belangrijkste basiselementen van onze ziekteverzekering. Tussen zorgverstrekkers (artsen, specialisten, tandartsen, kinesitherapeuten, verpleeginstellingen, rust- en verzorgingstehuizen,...) en verzekeringsinstellingen (de ziekenfondsen) bestaan akkoorden i.v.m. de terugbetalingstarieven. Naast de honoraria stelt het systeem ook de reiskosten, de duur, de mogelijke correctiemaatregelen, de begrotingsdoelstelling en de derdebetalersregeling (voor paramedici) vast.
De overeenkomsten worden meestal afgesloten voor 2 jaar en kunnen van jaar tot jaar stilzwijgend verlengd worden. Zorgverstrekkers die deze akkoorden aanvaarden, noemt men geconventioneerde zorgverstrekkers. Ze verbinden zich ertoe de overeengekomen tarieven te eerbiedigen.
Zorgverstrekkers die de akkoorden niet aanvaarden, noemt men niet-geconventioneerde zorgverstrekkers. Zij kunnen hogere honoraria aanrekenen dan de officiële.
Daarnaast kunnen artsen en tandartsen ook gedeeltelijk geconventioneerd zijn wanneer zij zich slechts voor bepaalde uren, dagen en/of prestaties laten binden door de overeenkomst.
Welke zorgverstrekkers zijn geconventioneerd en welke niet, kan je hier opzoeken.